Algemeen
Havezate Mensinge - die tot 1985 werd bewoond en in particulier bezit was - is één van de meest boeiende landgoederen van Drenthe. De havezate bevindt zich in het brinkdorp Roden (gemeente Noordenveld), op zo'n 20 kilometer afstand van Groningen en Assen.
Museum Havezate Mensinge dateert van 1381 en is één van de weinige authentiek ingerichte havezaten in de provincie Drenthe. Een havezate is van oorsprong de woning van de eigenaar van een landgoed. Mensinge was aanvankelijk het leengoed van de bisschop van Utrecht. Nu is het een uniek museum: alle vertrekken zijn toegankelijk en geven een goed beeld van het vroegere leven en wonen in een Drentse havezate.

Havezate Mensinge wordt omringd door grachten en weilanden. Het landgoed is gelegen aan de rand van uitgestrekte bossen in Natuurreservaat Mensinge dat voor het publiek toegankelijk is. Hier kunt u heerlijk wandelen, fietsen of paardrijden. Aan de noordkant grenst Mensinge aan de Brink van Roden. Hier kijken Ot en Sien uit op de middeleeuwse Catharinakerk waarmee de bewoners van de havezate altijd nauwe banden hebben onderhouden. Rondom de Brink bevinden zich diverse horecagelegenheden. Op de terrasjes is het daar 's zomers goed toeven.

Museum Havezate Mensinge is voor publiek geopend: van Pasen tot en met 15 september en rondom de Kerstdagen. Buiten het seizoen zijn er diverse activiteiten (o.a. kamerconcerten, demonstraties, lezingen etc.) en kunnen groepen (na afspraak) het museum bezoeken.

Unieke linkerhanddolk terug in de Havezate Mensinge
Tijdens de restauratie van de fundamenten van Havezate Mensinge in de jaren 70 van de vorige eeuw werd een opmerkelijke vondst gedaan, hoewel dat niet in eerste instantie werd onderkend. Een toenmalige buurman, de eigenaar van de Winsinghhof, de heer H. Assies, dacht dat de zwaar verroeste ijzeren delen, die werknemers naar boven brachten, van een muuranker afkomstig waren. Een vriend van Assies, de heer H.C.J. de Boer uit Eelde, verwierf de stukken en onderkende de juiste functie. Zij maakten namelijk deel uit van een linkerhanddolk, die uit de periode van vlak na 1500 stamde. Voor expertise had De Boer o.a. contact met heer Aaldert van Essen uit Zuidlaren die als amateur – archeoloog en verzamelaar wel idee had de delen te restaureren. Om onduidelijke redenen ging dit niet door en De Boer verkocht de nog steeds uiteen liggende dolk aan een antiquair in Groningen, die de delen weer doorverkocht aan de heer H.A. Hilbrands te Anderen, een verzamelaar van antieke wapens. Deze heeft de dolk meer dan een kwart eeuw in bezit gehad.Hij heeft de linkerhanddolk door een deskundige laten restaureren en deze vervolgens geconserveerd. Het wapen is geregistreerd bij het Provinciaal Museum te Assen.
Een dergelijke pareer- of linkerhanddolk werd gebruikt naast het zwaard: het zwaard in de rechter- en zoals de naam al aangeeft – de dolk in de linkerhand. Over de restauratie zijn de volgende gegevens bekend: de losse delen zijn aan elkaar gezet en voor het visuele aspect is er een punt van 7 cm. toegevoegd. Het geheel is ontdaan van roest en heeft toen een langdurige anti – roestbehandeling ondergaan. Eerst is ook nog overwogen het ontbrekende deel van de pareerstang aan te brengen, doch hiervan is afgezien. Oorspronkelijk was het heft omwikkeld met leer en heel dun getwist ijzerdraad.

De heer Hilbrands was vanaf het moment dat hij het wapen in bezit had, van mening dat dit thuis hoorde in de Havezate Mensinge en hij heeft dit zeldzame exemplaar onlangs aangeboden aan het museum met die naam. Omdat bodemvondsten van ijzeren voorwerpen uit de late Middeleeuwen erg zeldzaam zijn in Nederland, is het bestuur van het museum blij maar ook trots dat men dit nu toch binnen de muren heeft.